محبوبِ من
چشمانت را از یاد می برم،
صدایت در گوش می پیچد.
خودم را به کَری می زنم،
دستهایم نرمیِ دستان تو را می جویند.
تا آنها را آرام می کنم،
طعم لبانت بر لبهایم خانه کرده است.
آن خانه را ویران می کنم،
بوی عطرت مشامم را می نوازد.
به فرض محال،
دل هم که بخواهد،
حواس پنجگانه ام نمی گذارند فراموشت کنم !!!
+ نوشته شده در سه شنبه ۵ تیر ۱۳۹۷ ساعت 11:29 توسط انسان
|
برچسب:
نویسنده: مهتاب اسدی
تاريخ: دوشنبه
16 مرداد
1402 ساعت: 13:35